Πριν γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια τους, είχε τη φωνή του Phil Lynott. Και όταν οι Pretty Maids το διασκεύασαν, σκέφτονταν να το κρατήσουν για τη δεύτερη πλευρά ενός single.

Υπάρχουν τραγούδια που δεν χρειάζονται πολλά για να σε γυρίσουν πίσω. Λίγες νότες, μια κιθάρα και μια φωνή που μοιάζει να κρατά κάποιον από το χέρι λίγο πριν φύγει. Το «Please Don’t Leave Me» είναι ένα από αυτά.

Η ιστορία του, όμως, αρχίζει μια δεκαετία πριν από την εκδοχή των Pretty Maids.

Το τραγούδι κυκλοφόρησε αρχικά το 1982, ως single του John Sykes, με συνδημιουργό τον Phil Lynott των Thin Lizzy, ο οποίος ανέλαβε τη φωνή και το μπάσο.

Ο Sykes είχε αποχωρήσει από τους Tygers of Pan Tang, αλλά παρέμενε η υποχρέωσή του να παραδώσει ένα single στη δισκογραφική MCA.

Έχοντας ήδη γράψει τη μουσική, θέλησε να συνεργαστεί με τον Lynott. Ο παραγωγός Chris Tsangarides τούς έφερε σε επαφή και η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στο Δουβλίνο, με τη συμμετοχή των Brian Downey στα τύμπανα και Darren Wharton στα πλήκτρα. Η συνάντηση αποδείχθηκε καθοριστική: μετά τη συνεργασία, ο Sykes δέχτηκε πρόσκληση να ενταχθεί στους Thin Lizzy.

Το 1992, το τραγούδι απέκτησε νέα ζωή μέσα από το «Sin-Decade» των Pretty Maids. Η ερμηνεία του Ronnie Atkins και οι κιθάρες έδωσαν στην παράκληση του τίτλου την ένταση μιας μεγάλης ροκ μπαλάντας.

Κι όμως, το συγκρότημα δεν σχεδίαζε να του δώσει πρωταγωνιστικό ρόλο. Όπως εξήγησε ο Atkins σε συνέντευξή του στο Rockpages, δεν ήθελαν μπαλάντες στο συγκεκριμένο άλμπουμ και συζητούσαν να το χρησιμοποιήσουν ως B-side. Οι άνθρωποι της δισκογραφικής, όταν το άκουσαν, αντέδρασαν: ένα τέτοιο τραγούδι δεν έπρεπε να μείνει στο περιθώριο.

Η συνέχεια τούς δικαίωσε. Σύμφωνα με τον τραγουδιστή, η διασκευή έφερε την πρώτη μεγάλη επιτυχία των Pretty Maids στην Ιαπωνία και ξεχώρισε στη Γερμανία. Συνδέθηκε μάλιστα τόσο στενά με το συγκρότημα, ώστε πολλοί ακροατές το θεωρούσαν δική του σύνθεση.

Πάτα play.